همیشه

 قهوه ی تلخم را که می نوشم

به کامهای تلخ ِ به شکر آغشته

و شکردانی که از حسرتی شیرین پُر است

لبخند میزنم

  تنها برای اندکی هم ناله گی  

       

                 پ.ن : به انتظار معجزه ماندن ، فوت ناگزیر اعجاز ثانیه هاست .

/ 0 نظر / 2 بازدید